پارت شصت و نهم :
حیاط دانشگاه بوی باران نیمهکاره میداد؛ بارانی که انگار پشیمان شده و وسط راه برگشته باشد بالا. آسمان خاکستری کمجان روی ساختمانهای سیمانی خم شده بود؛ مثل دستی که روی پیشانی تبدار شهر بکشد. باد سردی که از لابهلای درختهای لخت میگذشت، ته تهش بوی نا و برگ نمخورده داشت.
مهوان از جلوی دانشکدۀ هنر گذشت. پشت شیشۀ کافه چند دانشجو میخندیدند. استکانها بخار کرده بود؛ لپتاپها
مطالعهی این پارت کمتر از ۱۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۳ روز پیش تقدیم شما شده است.
فخری
0عالی بود ممنون از رمان خوبت عزیزم قلم زیبات ماندگار ❤️ 🍀 ❤️ 🍀 ❤️ 🍀
۶ ماه پیشفاطی
1خانم بامیری عزیزم...امکانش هست بدونم حول چه اتفاقی این رمان...چه واقعه ای رو داره شرح میده..
۶ ماه پیش
حنانه بامیری | نویسنده رمان
داستان تاریخی نیست زاده ذهن بندهست اما در کل اشاره داره به سلاحهای مخربی که در جنگ استفاده میشه و تبعات اون
۶ ماه پیشفاطی
0آهان..ممنون..🙏
۶ ماه پیشپگاه
0ممنون از شما عالی بود لذت بردم
۶ ماه پیشسهیل۲۹
2اوه خیلی هیجان انگیز شد..چقد تو مسائل شیمی اطلاعات دارید..دمتون گرم
۶ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

محیا
1وای این دختر چقدر جسور و باهوشه واقعا کمن اینجور انسان ها ممنون عالی بود